Marie Kondo on steroids. Zo razen we door het huis heen.

Met één container van 65 m3 te vullen die mee mag naar Amerika is beslissen wat weg mag en wat mee gaat heel gemakkelijk.

Inmiddels kan ik in 5 minuten zo’n 8 dozen doorspitten en de ‘Sparks of Joy’ er haarfijn tussenuit pikken. Die gaan mee.
De rest; de ‘mwa’s en de fijn dat we er eindelijk zonder schuldgevoelens vanaf zijns’ blijven achter.

Het selecteren is het probleem niet.

De omvang wel.

Vijf jaar geleden kochten we een oude boerderij in het centrum van Waalwijk met het plan om die te verbouwen en in de enorme – dan opgeknapte en van alle gemakken voorzien-  aanpandige stal te gaan wonen. Een riant droomhuis lag voor ons in het verschiet.

Een meerjarenproject.
Een huis voor het leven.
Een droom die uitkwam.

Maar de droom om naar Amerika te verhuizen en daar te wonen en werken is sterker.

Dus nu hebben we nog zo’n 3 maanden de tijd om de enorme ruimte leeg te halen. Zodat de droom van een boerderij in de stad doorgegeven kan worden aan iemand anders.

En terwijl we 1800 m3 terugbrengen tot 65 m3 komen we heel veel tegen.

Een LOI cursus ‘Grafisch Design’ die ik nooit af zal maken.

Twee antieke bedsteedeuren die wij niet meer op gaan knappen.

Een restvoorraad van mijn webwinkel ‘Het Zijstraatje’ die door iemand anders verkocht mag worden.

 (Studie)boeken die we niet meer gaan lezen.

Gordijnen die we niet meer op gaan hangen.

Babyspullen waar nooit meer een baby van ons gebruik van zal maken….

1000 plannen en ideeën.
1000 onafgemaakte projecten
1000 ooits
1000 handig voor laters
1000 daar wil ik nog wat mee’s
1000 vervlogen dromen.

Het is goed zo. We nemen – soms met pijn in het hart, maar vaker nog met opluchting- afscheid en maken de lei zo schoon als we kunnen.

Op naar een nieuwe horizon.

Uiteindelijk zijn spullen maar spullen en weten we allemaal waar het écht om draait. Ons gezin.

Ons gezin dat in 2018 zoveel dichter bij elkaar is gekomen en waardoor we dit avontuur in The USA nu aan durven gaan.

En mochten we elkaar – onverhoopt- toch af en toe kwijtraken, dan heeft mijn jongste dochter daar een fantastische oplossing voor.

Zij tekent schatkaarten.

Schatkaarten met een kruis én een hart op het einde.

Op zoek naar de schat, doorkruist ze het hele huis. En komt uiteindelijk altijd weer bij één van ons terecht.

Het is haar familieschatkaart.

Die gaat zéker mee!