Selecteer een pagina

Geen flauw idee wat er net gebeurd is.

Verbijsterd sta ik in de keuken met de boodschappentassen nog in mijn handen. Vol broccoli, melk, brood en chips.

Ik ben een uurtje weg geweest.

En in die 60 minuten dat ik in lichte paniek door een overvolle supermarkt liep is ons huis veranderd in….chaos.

Het hele aanrecht ligt vol met stapels en stapels kranten en oude tijdschriften.

De kinderen zijn begonnen aan een knutselproject.

Begonnen inderdaad. Niet afgemaakt. Inmiddels zijn ze door gegaan naar het volgende en hebben ze op de overloop een restaurant gebouwd.

Wat in de woonkamer rest is een wirwar aan scharen, behangstalen, papier, touwtjes en – op de een of andere manier- een verdwaalde pyjamabroek. Op de grond.

Terwijl ik me hink-stap-sprongend een weg probeer te banen naar een vrije stoel (lees: niet bedolven onder spullen), komt mijn man doodleuk naar beneden met nog meer zooi.

Tijdens mijn tochtje naar de supermarkt heeft hij besloten om de zolder vast op te ruimen.

Hij merkt niet dat mijn lichte paniek in blinde paniek is omgeslagen en trekt een willekeurige doos open, haalt daar ‘weet ik veel wat’ uit en vraagt “Moet dit weg of gaat dit mee?”

Ik geef geen antwoord.

Ik begin te gillen.

Had ik al verteld dat het de zaterdag voor Kerstmis is?

Dat de kinderen net vakantie hebben en elkaar dus om de 5 minuten afmaken?

Dat ik het wederom heb klaargespeeld om zelf geen vakantie te hebben, maar wél een overvolle to do lijst van dingen heb die ik op 7 januari af moet hebben?

En…dat ik ook vergeten ben om vakantie opvang voor de kinderen te regelen?

Had ik al verteld dat ons huis te koop staat en we met aspirant kopers, makelaars en Marktplaats vondst ophalers in de weer zijn?

En dat we in de week vóór de Kerstvakantie ja hebben gezegd tegen het grootste avontuur van ons leven?

Ja tegen een baan voor mijn man.

In Denver.

Colorado.

USA.

Voor 3 jaar.

 

Dat en nog veel meer zat er in mijn hoofd op 21 december 2018.

Daar, aan de volgepakte tafel, tussen alle knutselspullen, pyjamabroeken en half uitgepakte dozen, met de autosleutels nog in mijn handen, mijn jas nog aan en met een verbaasde man tegenover me realiseerde ik me pas echt waar we JA tegen hadden gezegd.

Ons avontuur begint daar.

Niet perfect. Niet kalm. Niet zoals in de film.

Het wordt een ‘messy ride’ op Stoute Schoenen.

Maar ik weet zéker dat we nooit zullen denken ‘Had ik maar’.

Had ik het maar gedurfd. Had ik het maar gedaan. Had ik maar JA gezegd.

We hebben het gedaan, gedurfd en ja gezegd.

De sprong gewaagd.

Bring it on, 2019!